Dubbelinterview met Kankan en Yolanda van Kompanie@Home

Een artikel 60-traject, dat is toch niet meer dan een verplichting? Een kwestie van je uren uitzitten en dan terug doorgaan met je leven? Niet voor onze medewerkers bij Kom  panie@Home. En al helemaal niet voor Kankan, een beroemde percussionist, en Yolanda, een vrolijke dame met ervaring in de zorg. Heeft De Overmolen hun leven veranderd? Tijd voor een dubbelinterview!

 

Wat doet dat met een mens, een jaar bij Kompanie@Home?

Yolanda: Werken bij Kompanie@Home bezorgt me vreugde, want dan kan ik de tijd nemen voor mensen. Ik voel dat eenzame ouderen daar blij van worden en dat maakt me op mijn beurt blij.

Door mijn werk besef ik pas echt dat iedereen op een dag verzorgd moet worden, ook ik. Ik probeer cliënten te behandelen op de manier waarop ik later hopelijk ook behandeld wordt. Iedereen heeft recht op een menselijke behandeling op zijn oude dag.

Kankan: Voor mij was het een nieuwe ervaring om met ouderen te werken. Ik heb ook geleerd om instructies van anderen te aanvaarden. Ja, het gebeurt nog dat ik discussieer als ik een bepaalde taak moet uitvoeren, maar een paar minuten later zul je me het wel zien doen. Dat discussiëren, dat zit in me, maar ik voel me niet te goed om de handen uit de mouwen te steken.

Hoe zijn jullie op professioneel en persoonlijk vlak gegroeid?

Kankan: Toen ik hier begon, sprak ik erg luid en liet ik anderen niet altijd aan het woord tijdens een gesprek. Ik kom uit Guinee, waar het normaal is dat een man het initiatief neemt en zich doet gelden. Intussen heb ik leren luisteren en heb ik er geen problemen meer mee instructies te ontvangen. Meer nog, als ik nu een Afrikaans café binnenstap, valt het mij op hoe luid iedereen spreekt. (lacht)

Je was de enige man in het team. Hoe was dat?

Kankan: Wel, veel vrouwen van onze cultuur hebben de neiging om te zwijgen als er hen iets dwarszit. Maar ik voel hun emoties aan. Ze kwamen bij mij met hun klachten en problemen.

Zoals gezegd, heb ik er geen problemen mee om mijn mond te openen. Ik zei dan ook aan de instructeurs wat de anderen dwarszat. Als niemand zegt dat er een probleem is, kan er geen oplossing worden gevonden. Ik ben liever eerlijk en zeg de waarheid.

Yolanda: Kankan nam het niet alleen op voor de groep tegenover onze instructrice Laila, maar hij verdedigde Laila’s beslissingen ook tegenover de groep. Hij maakte steeds duidelijk dat ze het altijd goed voorheeft.

Kankan: Ik heb inderdaad ervaring met het aansturen van mensen. Daarom begrijp ik Laila misschien beter. Toen ik lesgaf in Afrika, zei ik mijn leerlingen ook dat ze zich professioneel moesten gedragen. Laila gaf ons dezelfde boodschap.

Yolanda, hoe was de ervaring bij Kompanie@Home voor jou?

Yolanda: Toen ik begon, was ik gereserveerd en niet zo zelfzeker. Als Afrikaanse vrouw is het voor mij normaal om me bescheiden op te stellen. Dat was buiten mijn Laila gerekend. Zij heeft me echt gepusht. Ik heb initiatief leren nemen. Ik wilde geen team leiden, maar ze heeft me het toch laten doen, en nu weet ik dat ik het kan.

Op een dag was Laila er niet en waren er verschillende zieken. Op een gegeven moment was ik helemaal alleen. Ik heb zelf contact opgenomen met een collega om haar planning te veranderen, en uiteindelijk hebben we die dag meer gedaan dan we eerst voor mogelijk hielden. Aan het einde van de dag was ik erg tevreden, en Laila gelukkig ook.

Vroeger zou ik dat niet hebben gedaan. Ik zou hebben gedacht: “Laat Laila het maar oplossen, het is haar taak.” Nu neem ik ook het initiatief, want het werk gaat ons allen aan.

Was het soms ook moeilijk?

Yolanda: Ja, soms heb ik stress, door het werk of gezinsproblemen. Ik heb geleerd die laatste thuis te laten. Thuis is thuis en werk is werk. Als er privé iets scheelt, kan ik altijd bij collega’s of bij Laila terecht, maar ik ga mijn werk er zeker niet slechter door doen.

We zijn nog niet van jullie af, want jullie blijven bij De Overmolen actief en daar zijn we maar wat blij mee! Vanwaar die keuze?

Yolanda: Mijn contract werd met een jaar verlengd. Ik heb de interims voor het kiezen, maar toch wil ik hier blijven. Ik weet hoe het er op andere plekken aan toegaat, want ik heb al eerder in rusthuizen gewerkt. Daar krijg je geen tijd om met mensen te praten. Hier wel. En die tijd heb je nodig om de eenzaamheid te doorbreken. Tijd om mensen hun verhaal te laten doen, zelfs als dat de zoveelste keer is. Die tijd krijgen we bij Kompanie@Home, en daarom blijf ik.

Kankan: Ik ga als vrijwilliger aan de slag om andere artikel 60-medewerkers op te leiden en te coachen. Waarom? Bij ons zeggen ze: je moet delen wat je hebt. Ik wil de ervaring die ik hier heb opgedaan, delen met anderen, en een soort ambassadeur worden voor Kompanie@Home.